20. jan, 2020

Eit håp som vil leve, trass i at det vart slått ned

Eit håp som vart slått til bakken. Ein plan som ikkje lot seg gjennomføre. Ein smertetilstand som utvikla seg til forverring. Konstant hodepine. Konstante, sterke smerter og daglege smerteanfall så kraftige at det krever utmelding av verda så lenge anfallet pågår. Å leve i ei boble. Ei smerteboble. Eit liv som blir avgrensa. Smerter som bestemmer og lagar grenser. Verda der ute går sin gang. Det er ikkje råd å vere der ute, eller å sleppe den inn. Det går ikkje. Smertene bestemmer at det ikkje går. Verda der ute har så mange inntrykk. Den har lydar, rørsler, fargar, lys... Så mange inntrykk som ikkje er til å tåle. Smertene er for sterke. Dei tek stor plass. Til tider tek dei all plass. Dei er så krevande at det ikkje er råd å gjere anna enn å tåle å stå i dei. Å leve i ei smerteboble. Det er vanskeleg. Det gjer noko med den psykiske helsa også. Å leve i ei boble og kjempe med smerter og kjempe for å halde tungsinn og depresjon på avstand.

Eit håp som vart slått til bakken. Men det brast ikkje. Det er ikkje knust. Håpet er ikkje knust. Det har framleis liv i seg.  Håpet om betring har framleis liv i seg. Det er i det minste noko - eit håp som framleis lever, trass i at det vart slått til bakken.