14. des, 2019

Samanlikning er urettvist

Nokre dagar sit eg i stolen min heime i stova mi og ser rundt meg. Eg ser på det som skulle ha vore gjort. Eg sit i stolen min, ser på det som skulle ha vore gjort, og er frykteleg trøtt og sliten. Så trøtt og sliten at eg ikkje greier å gjere det som skulle vore gjort. 

Eg har to valg:

- eg kan tenke på og samanlikne meg med menneske som har normal kapasitet, og som ville fått gjort dette utan problem.

- eg kan akseptere at eg har redusert kapasitet grunna dei helseplagene eg har, og at det vil komme nye dagar der eg vil greie å gjere det som skal gjerast.

 

Om eg velger det første alternativet, skaper det kjensle av indre stress og uro. Eg blir frustrert og nedstemt over at eg ikkje greier det som andre kan greie utan problem. Om eg velger det andre alternativet; aksepterer at eg har redusert kapasitet grunna dei helseplagene eg har, vil eg få meir ro. Eg veit jo at eg vil greie det. Berre ikkje akkurat i dag.

Å samanlikne meg med menneske som har større kapasitet enn meg, er urettvist mot meg sjølv. Eg er den eg er, og eg har den kapasiteten eg har. Nokre dagar sit eg og berre ser på det som skulle vore gjort. Andre dagar greier eg å gjere det. Slik er det å vere meg. Å akseptere det, er ei lette. Å samanlikne meg med andre, er ei bør.

Samanlikning er urettvist. Kvar og ein av oss er den me er. Ingen av oss er heilt like. Me må ta utgangspunkt i den me er og handle ut i frå det. Å samanlikne seg med andre er urettvist mot ein sjølv.