23. jun, 2019

Det er mitt eige ansvar å restarte meg sjølv

På mange område har eg komme langt framover på livsvegen min. Eg har komme meg gjennom vanskelege terreng, forbi krevande hinder og eg har kjempa meg opp mange bratte og tunge motbakkar. Eg har utvida horisonten  Eg ser meir. Meir av livet. Eg ser så mykje som lenge har vore skjult for meg. Skjult av eit indre mørke. Skjult av mine eigne skuggar. No ser eg meir av kva livet kan gje. Eg kan ta del i det og kjenne at det gjev glede. No er livet meir enn å berre eksistere. Det er meir enn å berre vere til. Livet er meir levande. Eg har fått ein utvida horisont. Livet ser annleis ut. Og eg kan vere i det livet eg ser. Eg kan bruke det. Eg kan leve det. Eg kan leve det livet som er mitt.

Men livet går aldri berre rett fram. Livsvegen går ikkje berre rett fram. Det vil alltid komme nye vanskelege terreng. Nye hinder. Nye motbakkar. Ein vil møte utfordringar som kan opplevast som tilbakesteg. Eller utfordringar som gjer at det stoppar opp. Kanskje må ein gå nokre steg tilbake. Ikkje heilt tilbake til start for å starte på nytt. Berre nokre steg for å restarte. Få ein ny start derifrå.

Der er eg. Eg må restarte. Starte på nytt og gjenoppdage.

Gjennom dei to siste åra har eg møtt nye helseutfordringar som har ført til at det har stoppa opp litt for meg. Å vere i fysisk aktivitet, vere ute og gå på turar, har i ein lengre periode vore meir vanskeleg å få til. Helseplager har bremsa dette for meg, og eg har ikkje greidd å halde fast på og halde fram med dette på same måte som tidlegare.

Tilbakesteg...? Tja. På ein måte. Men ikkje heilt tilbake til start. Eg treng ikkje å starte heilt på nytt. Eg treng å komme i gang igjen. Og for å komme i gang igjen, må eg restarte. Starte på nytt der eg er. Og til det, kan eg bruke dei same kognitive metodane som eg brukte den gongen eg stod på startstreken som ligg langt der bak. Det som fekk meg til å starte den gongen, kan også hjelpe meg i gang igjen. Kognitive verktøy som eg har i meg.

Eg har det eg treng. Eg kan bruke det. Eg veit at det fungerer. Og det er mitt eige ansvar. Det er EG som må ta avgjersla om å komme i gang igjen. EG må restarte meg sjølv.

*****************************************************************************************************