9. jun, 2019

Eg er lei og sliten no. Men eg har ikkje mista håpet

Eg vedgår at eg er lei. Eg er lei av å møte krevande terreng og motbakkar på livsvegen. Eg er lei av at optimisme og pågangsmot blir satt på prøve, igjen og igjen. Eg er lei av å ikkje fungere. Eg er lei av å ikkje kunne delta i det som livet kan by på. Eg ser at andre gjer det. Eg ser at andre tek for seg av gode opplevingar. Eg vil så gjerne. Men det finst faktisk situasjonar der helseplager trumfer vilje og tankane si kraft. 

Eg kan ikkje berre "ta meg saman." Kroppen min er ikkje i stand til det. Den har gjennomgått ein alvorleg infeksjon. Den har gjennomgått ein operasjon. Eit indre organ er fjerna. Kroppen min er klar og tydeleg på kva den greier og kva den ikkje greier. Eg har prøvd. Og eg prøver. Men kroppen min greier ikkje alt det som eg gjerne vil. Den seier klart i frå. Ikkje berre må eg lytte til den. Eg må underkaste meg. Eg kan ikkje vinne. No er det kroppen som bestemmer. 

Eg kjenner meg fanga i ein tilstand av trøttleik og utmatting. Tanken si kraft kan ikkje hjelpe meg med dette. Eg kan ikkje tenke fram ein meir våken tilstand. Eg kan ikkje tenke fram energi og styrke. Trøttleik og utmatting har sitt utspring frå kroppsleg sjukdom. Vilje og tankekraft kan ikkje få meg forbi det. Eg må vente. Det er kroppen som bestemmer tempo i tilfriskningsprosessen. Ting Tar Tid. Eg veit. Men eg vedgår at eg er lei.

Eg er lei av å møte krevande terreng og motbakkar på livsvegen.Og eg er sliten. Men eg "klamrer" meg fast til trua på at det blir betre og at kreftene kjem tilbake. Eg har ikkje mista håpet. Eg er berre så lei akkurat no.

*****************************************************************************************************