4. nov, 2019

Eit lite steg bakover. Eg registrerer at det skjer. Eg kjenner det igjen. Eit lite steg bakover til eit kjent område. Eg kjenner igjen tankane.  Altfor mange tankar. Unyttige, negative tankar. Dei skapar vanskar for meg.Lagar sperringar. Eg blir handlingslamma. Med tankane kjem det kjensler. Tunge kjensler. Kjensla av å ikkje mestre. Kjensla av å ikkje vere flink nok, å vere mislykka. Tankane forsterkar kjenslene. Kjenslene forsterkar tankane. Den velkjente onde sirkelen.

Eit lite steg bakover. Inn i eit område som ikkje er bra. Eg registrerer at det skjer. Eg kjenner det igjen. Det er ein god ting at eg registrerer det og kjenner det igjen. Eg forstår kva som skjer. Eg veit at det ikkje er eit endeleg tilbakesteg. Eg veit at eg kan ta steget framover igjen. Eg kan gå fram og ut av det området. Eg kan bryte ut av den onde sirkelen. Eg veit at eg kan. Kanskje treng eg å vere der litt? Ta ein pause i eit område som er kjent, trass i at det ikkje er så bra? Kanskje eg treng å vere der litt? Ikkje lenge. Berre ei lita stund, før eg tar steget fram og ut igjen. For eg veit at eg kan.

*****************************************************************************************************

27. okt, 2019

Dosering handler ikkje berre om medikament. Dosering kan nyttast på mange område. Det kan nyttast i samband med fysisk aktivitet og trening, å finne fram til treningsmengde og treningsintensitet som er realistisk og passande for seg sjølv. Ofte blir det slik at når ein har tatt avgjersla om å starte med meir fysisk aktivitet og trening, går ein for hardt ut og det ender med at ein gir opp. Men om ein finn rett dosering for mengde og intensitet basert på det grunnlaget ein startar med, kan det vere lettare å halde ut over tid og få det inn i faste rutinar. Dosering kan også handle om tidsbruk. Det kan handle om å gjere prioriteringar og valg om kva ein brukar tida si til. Korleis vil du bruke tida di? Kva tapper deg for energi? Kva gir deg påfyll av energi? Kan du velge vekk og kutte ned tidsbruk på det som tapper deg? Kan du prioritere og auke tidsbruk på det som gir deg påfyll? Kan du endre dosering knytt til tidsbruk? Me må få lov til å dosere dette på ein måte som gjer oss godt. Det handler ikkje om å vere egoistisk. Det handler om å vere snill med seg sjølv. Det handler om å ta seg sjølv og eigne behov på alvor. Det handler om å ta vare på seg sjølv.

Dosering handler ikkje berre om medikament. Dosering kan nyttast på mange område. Det kan nyttast til å gjere det som er rett for ein sjølv, til det som gjer ein sjølv godt.

*****************************************************************************************************

15. okt, 2019

Rehabiliteringsopphaldet mitt er snart over. Tre veker på Røde Kors Haugland Rehabiliteringssenter. Det har vore bra for meg å vere her. Eg har hatt god nytte av det. Det har vore positivt, både treningsmessig og sosialt. Det har gjort meg godt, og eg opplever det som ein ny start for meg. Men eg skal ikkje leggje skjul på at det også har vore krevande.

Halvvegs inn i opphaldsperioden kjente eg veldig på at eg var mentalt sliten. Å vere i ein slik situasjon, som er langt frå det vanlege kvardagslivet, over så lang tid, tek på. På den eine sida; treningsaktivitetane triggar dei vondtene som er grunnen til at eg er her. Det er den der greia med at det blir verre før det blir betre. Men så er det jo nettopp difor eg kom hit, for å komme meg gjennom og forbi det stadiet i eit miljø og med eit opplegg som kunne ivareta meg og hjelpe meg til å ikkje miste motet når det stadiet kom. Eg har fått erfaring på at kan halde ut og komme meg gjennom det. Eg har fått erfaring på at eg kan greie å stå på og eg har fått støtte til å halde fast på trua om at det blir betre, trass i at smertene aukar under trening. Om eg skulle ha jobba med slik trening på eigenhand, kunne eg nok lett ha gitt opp når eg møtte *verre-før-det-blir-betre* - stadiet.

Hauglandssenteret har plass til mange menneske. Og i ein del settinger møtes mange av oss samstundes. I kvardagslivet mitt er det sjeldan eg omgås så mange menneske. Det sosiale livet her, er veldig annleis frå det eg har heime i kvardagen. Det er god moglegheit til å trekkje seg tilbake når ein kjenner behov for det. Men det har til tider vore slitsomt for meg med så mange menneske og alt det sosiale som også er ein del av eit slikt opplegg. Eg vedgår at eg ikkje var heilt førebudd på at eg skulle bli så mentalt sliten, då eg var svært motivert for dette opphaldet. Men heldigvis er det rom for å ta omsyn til seg sjølv og tilpasse aktivitetsnivå, både treningsmessig og sosialt når slikt oppstår. Eg har aldri opplevd kjensla av å bli pressa til å delta når eg har kjent på at det har blitt for mykje for meg. Eg har opplevd å bli både sett og høyrd, som den personen som veit "kvar skoen trykkjer." Eg har blitt behandla med respekt for at det er eg som kjenner meg sjølv best.

Tre veker på Haugland Rehabiliteringssenter. Dyktige og greie fagfolk. God mat. Fantastiske omgjevnader.. Flott natur. Og eg har vore heldig med vèret den tida eg har vore her. Hausten har synt seg frå si beste side.

Samla sett, har eg hatt eit godt og nyttig opphald. Eg har komme i gang med ein ny start. Eg er takksam og glad for at eg fekk komme hit.. Men no er eg veldig klar for å reise heim og halde fram på den vegen eg har starta på her.

Takk for meg, fine og gode Hauglandssenteret🙂

*****************************************************************************************************

8. okt, 2019

Å "pushe meg sjølv forbi hodepine og smerter. "Pushe" meg sjølv forbi *eg greier ikkje treningsaktivitetar i dag* - tanken. Komme meg forbi negativitet, delta i treningsaktivitetane, gjennomføre på ein god måte, erfare at eg greier og at hodepine og smerter ikkje blir verre av det. Å "pushe" meg sjølv, oppleve mestring og vere fornøgd med meg sjølv og eigen prestasjon. Den kjensla etterpå🙂 Ein siger. Min personlege siger.

 

Takk til meg sjølv, for at eg valgte å ikkje lytte til negativiteten!🙂

*****************************************************************************************************

29. sep, 2019

Den femte dagen min på Haugland rehabiliteringssenter. Det er så fint her. Fantastisk flotte naturomgjevnader som er lagt til rette på ein god måte, både for naturen og for menneska som kjem hit.

Det er så fint her. Og det er så fint å vere her. Dyktige fagpersonar og gode tilbod som hjelper ein på vegen mot å mestre sine eigne helseutfordringar. Eg har møtt nye menneske som eg trives saman med. Eg likar eigentleg ikkje ordet 'medpasient' men pr. definisjon er me jo pasientar i denne helsetenesta. Så eg har altså møtt medpasientar som eg kan prate med og le saman med. Me kan lære av kvarandre, inspirere kvarandre og motivere kvarandre. Me har alle våre grunnar til å vere her, og me får eit fellesskap med forståing for at me er her, utan å måtte forklare. Nokre av oss kjem tettare på kvarandre og blir betre kjende med kvarandre. Og nokre har me mindre kontakt med. Slik er det med oss menneske; me "finn tonen" betre med nokre enn med andre. 

Den femte dagen min her. Eg har hatt nokre treningsøkter. Men dei første dagane er lagt opp som ein tilvenningsprosess. Me skal få tid til å bli kjende med staden og rutinane, og finne ro og trivsel. Det er bra. Det er godt å få den tida. No har eg funne meg til rette. Eg har funne ro og trivsel, og eg kjenner meg klar til å møte utfordringar i treningsplan etterkvart som dei kjem.

Den femte dagen. Eg har vore her i fem dagar, men eg er berre i startgropa. Eg har mange dagar framfor meg på denne gode staden. Mange dagar med eit tilpassa opplegg som skal hjelpe meg på vegen vidare for betre mestring i kvardagen når eg kjem heim igjen.

Det er så fint her. Og det er så fint å vere her. Eg er takksam for at eg har fått komme hit.

*****************************************************************************************************