7. jul, 2019

 

 Etter at eg vart råka av alvorleg depresjon i 1996, hadde eg det tungt og vanskeleg i mange år. Dei første åra var det ikkje snakk om depressive periodar, at det gjekk opp og ned (som me brukar å seie). Eg var alvorleg deprimert over fleire år. I periodar var eg i stand til å ta såpass kontroll over tunge tankar og kjensler at eg kunne fungere utad på eit vis. Men mi oppleving var at dagane mine var prega av eit indre mørke av triste kjensler som ikkje gav rom for gode kjensler.

På den tida gjekk i behandling hjå ein psykiater - ei dyktig og klok dame som lærte meg mykje. Eitt konkret "grep" ho lærte meg var å lage ein oversikt over korleis kvar dag samla sett hadde vore kjenslemessig, ved hjelp av eit skjema med fargekodar. Èin farge for dei aller mørkaste dagane, èin farge for dagar som var litt mindre tunge, èin farge for dagar som var "midt på trèet, og ein farge for dagar som var bra. Målet med dette, var å få fram gjennom visualisering at ikkje alle dagar var så mørke og tunge som eg sjølv hadde oppleving av. Og ved å bruke eit slikt verktøy tvinga eg meg sjølv til å kjenne betre etter korleis eg eigentleg hadde det, og oppdaga at eg kunne komme i kontakt med gode kjensler også.

Det gjekk ikkje lang tid før eg heilt konkret kunne sjå at alle fire fargane var representert i skjemaet mitt. Eg oppdaga at eg faktisk hadde ein del  "midt på trèet"- dagar og til og med nokre dagar med farge for at dagen samla sett hadde vore bra.

Denne visualiseringa var til hjelp for å finne håpet igjen. Eg kunne halde håpet levande, fordi eg oppdaga at eg framleis kunne komme i kontakt med andre kjensler enn dei tunge og triste. Dei gode kjenslene var framleis i meg. Eg hadde ikkje mista evna til å kjenne dei. Trass i mange mørke og tunge dagar, fekk eg visse om at dei gode kjenslene ikkje var borte for alltid. Dei vart berre gøymt og halde nede av av det mørke og triste. Dei vart gøymt og halde nede av depresjonen. Men dei var der.

Dei gode kjenslene var der, dei levde og det var mogleg å komme i kontakt med dei.

Å bruke visualisering på denne måten, er noko eg kan tilrå. Både det å måtte tvinge seg sjølv forbi det mørke og tunge gjennom å vere meir bevisst på kjenslene sine, og det å få ein konkret oversikt og sjå at dagane faktisk er ulike kjenslemessig, kan vere til god hjelp. Så enkelt, og likevel så betydningsfullt. Det fungerte for meg. Og det kan fungere for deg, om du er villig til å prøve.

Så enkelt, og likevel så betydningsfullt. Kul

*****************************************************************************************************

23. jun, 2019

På mange område har eg komme langt framover på livsvegen min. Eg har komme meg gjennom vanskelege terreng, forbi krevande hinder og eg har kjempa meg opp mange bratte og tunge motbakkar. Eg har utvida horisonten  Eg ser meir. Meir av livet. Eg ser så mykje som lenge har vore skjult for meg. Skjult av eit indre mørke. Skjult av mine eigne skuggar. No ser eg meir av kva livet kan gje. Eg kan ta del i det og kjenne at det gjev glede. No er livet meir enn å berre eksistere. Det er meir enn å berre vere til. Livet er meir levande. Eg har fått ein utvida horisont. Livet ser annleis ut. Og eg kan vere i det livet eg ser. Eg kan bruke det. Eg kan leve det. Eg kan leve det livet som er mitt.

Men livet går aldri berre rett fram. Livsvegen går ikkje berre rett fram. Det vil alltid komme nye vanskelege terreng. Nye hinder. Nye motbakkar. Ein vil møte utfordringar som kan opplevast som tilbakesteg. Eller utfordringar som gjer at det stoppar opp. Kanskje må ein gå nokre steg tilbake. Ikkje heilt tilbake til start for å starte på nytt. Berre nokre steg for å restarte. Få ein ny start derifrå.

Der er eg. Eg må restarte. Starte på nytt og gjenoppdage.

Gjennom dei to siste åra har eg møtt nye helseutfordringar som har ført til at det har stoppa opp litt for meg. Å vere i fysisk aktivitet, vere ute og gå på turar, har i ein lengre periode vore meir vanskeleg å få til. Helseplager har bremsa dette for meg, og eg har ikkje greidd å halde fast på og halde fram med dette på same måte som tidlegare.

Tilbakesteg...? Tja. På ein måte. Men ikkje heilt tilbake til start. Eg treng ikkje å starte heilt på nytt. Eg treng å komme i gang igjen. Og for å komme i gang igjen, må eg restarte. Starte på nytt der eg er. Og til det, kan eg bruke dei same kognitive metodane som eg brukte den gongen eg stod på startstreken som ligg langt der bak. Det som fekk meg til å starte den gongen, kan også hjelpe meg i gang igjen. Kognitive verktøy som eg har i meg.

Eg har det eg treng. Eg kan bruke det. Eg veit at det fungerer. Og det er mitt eige ansvar. Det er EG som må ta avgjersla om å komme i gang igjen. EG må restarte meg sjølv.

*****************************************************************************************************

12. jun, 2019

For første gong etter eit kirurgisk inngrep for tre veker sidan, har eg hatt energi til å gjere lett fysisk arbeid. Hagearbeid. Luke ugras. På ein fin sommardag. Vere ute.  Kjenne lukta av jord. Kjenne varmen frå sola. Kjenne lukta av sommar. Sjå resultat av det eg har fått gjort. Vere fornøgd.

Ein times tid med lett fysisk arbeid. Det var det eg greidde denne gongen. Ein times tid med mestring. Denne èine timen av dagen vart gjevande for meg. Det gjorde noko med sinnsstemningen. Velnøye. Kvardagsglede. 

***************************************************************************************************

9. jun, 2019

Eg vedgår at eg er lei. Eg er lei av å møte krevande terreng og motbakkar på livsvegen. Eg er lei av at optimisme og pågangsmot blir satt på prøve, igjen og igjen. Eg er lei av å ikkje fungere. Eg er lei av å ikkje kunne delta i det som livet kan by på. Eg ser at andre gjer det. Eg ser at andre tek for seg av gode opplevingar. Eg vil så gjerne. Men det finst faktisk situasjonar der helseplager trumfer vilje og tankane si kraft. 

Eg kan ikkje berre "ta meg saman." Kroppen min er ikkje i stand til det. Den har gjennomgått ein alvorleg infeksjon. Den har gjennomgått ein operasjon. Eit indre organ er fjerna. Kroppen min er klar og tydeleg på kva den greier og kva den ikkje greier. Eg har prøvd. Og eg prøver. Men kroppen min greier ikkje alt det som eg gjerne vil. Den seier klart i frå. Ikkje berre må eg lytte til den. Eg må underkaste meg. Eg kan ikkje vinne. No er det kroppen som bestemmer. 

Eg kjenner meg fanga i ein tilstand av trøttleik og utmatting. Tanken si kraft kan ikkje hjelpe meg med dette. Eg kan ikkje tenke fram ein meir våken tilstand. Eg kan ikkje tenke fram energi og styrke. Trøttleik og utmatting har sitt utspring frå kroppsleg sjukdom. Vilje og tankekraft kan ikkje få meg forbi det. Eg må vente. Det er kroppen som bestemmer tempo i tilfriskningsprosessen. Ting Tar Tid. Eg veit. Men eg vedgår at eg er lei.

Eg er lei av å møte krevande terreng og motbakkar på livsvegen.Og eg er sliten. Men eg "klamrer" meg fast til trua på at det blir betre og at kreftene kjem tilbake. Eg har ikkje mista håpet. Eg er berre så lei akkurat no.

*****************************************************************************************************

3. jun, 2019

Når konkurrenten din er ein kropp som av ulike årsaker er prega av trøttleik og utmatting, kan det som for mange er daglegdagse, små gjeremål vere ein siger å få til. Når du kjenner deg så trøtt og utmatta at du nesten ikkje greier å halde augene opne, så trøtt og utmatta at det er ein kraftanstrengelse å reise seg frå stolen og få gjort sjølv den minste ting, er det å faktisk greie det ein siger.

I går hadde eg ein slik dag. Ein dag med kjensle av å vere overmanna av trøttleik og utmatting. Eg hadde to valg: Gje etter for trøttleik og utmatting, eller ta kraftanstrengelsen det var å reise meg frå stolen og gjere noko.

"Bra, Wenche! Du valgte kraftanstrengelsen framfor å gi etter for trøttleik og utmatting. Du har fått til noko i dag. Ikkje mykje, men noko. For deg, i dag, er det ein siger. Din siger."

Nokre dagar kan det vesle vere stort. Kul

*****************************************************************************************************