Tankar og ord på livsvegen

22. jan, 2021

Det nye året starta annleis enn det eg hadde tenkt. Eg starta det nye året med sjukdom i kroppen. Eg veit ikkje heilt kva det var. Sikkert eit eller anna virus. Det eg veit, er at det ikkje var covid 19-viruset. Eg tok testen to gongar og begge var negative.

 

Eg kjenner meg ikkje sjuk lenger, men opplever framleis at kroppen ikkje fungerer heilt. Eg kjenner også at eg er i kontakt med depresjonen, som starta for nokre månader sidan etter langvarige, sterke smerter. Eg har det betre no enn då, men kjem ikkje unna å erkjenne at eg framleis har depressive symptom. Eg er kjent med desse symptoma; kjensle av å vere konstant trøtt, trass i at eg får mine timar med god nattesøvn. Vanskar med avgjersle og initiativ. Overtenking og overanalysering. Utsetjingar. Klassiske symptom. Eg kjenner det igjen. Eg veit kva det er. Og eg aksepterer det. Eg aksepterer at eg er kontakt med depresjonen min. 

Men det ligg ei utfordring i å finne balanse mellom det å akseptere og det å bryte ut. Å akseptere sparer meg for ein del uro og engstelse. Men det kan også bli ein farleg "kvilepute." Om eg blir i det for lenge, er det fare for å synke enno lenger ned. Om det å akseptere fører til at eg "pakkar meg inn" og unngår aktivitet og kontakt med andre, kan depresjonen få overtaket. Og då blir det vansklegare å bryte ut av det.

Eg har ein fordel med at eg forstår det. Eg forstår og kjenner igjen prosessen for depresjonsutvikling. Eg veit kva som kan hende om eg ventar for lenge med å ta grep. Og eg veit kva som kan hende når eg klarer å ta grep og gradvis bryter ut av det. 

Det er opp til meg sjølv å finne balansen. Balansen mellom det å akseptere og gje meg sjølv tid, og det å bryte ut og komme meg vidare.

Eg forstår. Eg veit. Eg kan. 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

30. des, 2020

Året 2020 har vore eit annleis år. Dette er ord som har blitt sagt og høyrd mange gongar. Og det er sanne ord. 2020 var det året me fekk kjennskap til eit nytt og svært smittsomt virus. Viruset Covid 19 spreidde seg over heile verda, og me har gått gjennom eit år med ein pandemi i samfunnet. Me har levd med restriksjonar for å avgrense omfang av smitte. Me har levd med inngripande tiltak og rammer. Me har måtte forsake mykje av det me ellers er vande med. Men i det store og heile har dei fleste av oss komme i frå det på ein tilfredsstillande måte, og greidd å få kvardagane våre til å fungere. Mot slutten av året var vaksine mot Covid 19 klar, og gjev oss håp om at 2021 vil bli eit betre år enn det 2020 har vore.

For meg personleg har 2020 vore eit krevande år. Ikkje så mykje grunna pandemien, men fordi eg dette året har fått ei forverring av helseplager. Det har vore eit år med mykje smerter. Sterke, kroppslege smerter som har skapt avgrensingar i livet mitt. Eg har måtte forsake mykje. Mykje av det eg har hatt lyst til, har eg ikkje greidd å gjere. Eg har i periodar hatt kjensle av sorg over det eg har følt at eg har tapt. Eg har kjent på at eg har svikta. Svikt andre menneske - familie og vener. Eg har i periodar levd i meir eller mindre isolasjon, fordi eg ikkje har vore i stand til anna.

Men eg har også hatt gode opplevingar dette året. Små "drypp" av kvalitetstid og glede med nokre av mine nære og kjære. Positivitet som har gjeve meg mentalt påfyll. Trass i eit krevande år, har eg fått plukke med meg gode minne frå 2020. Det har også vore eit år for læring og ny kunnskap om eiga helse. Gjennom utredningar og behandlingar har eg lært meir om meg sjølv og dei plagene eg har.  

Året 2020 har vore ein tung og bratt veg å gå for meg. Men mot slutten av året opna det seg ein ny veg. Eg kan starte på eit nytt år med betre forståing av dei plagene eg har, og med eit håp om at 2021 kan bli betre for meg enn det 2020 har vore.

GODT NYTT ÅR!🙂

 

 

 

 

 

 

 

14. des, 2020

Ein haust prega av helseutfordringar. Plager og smerter. Veker og månader med sterke smerter. Så sterke smerter at dei har øydelagd dagane mine. Eg har levd i ei mørk og trist smerteboble der det ikkje har vore plass til anna enn meg sjølv og smertene. Den minste ting har vore ei påkjenning. Det vart etterkvart frykteleg tungt psykisk. Eit mørke omslutta meg. Eit mørkt og trist smertehelvete. Eg måtte ha hjelp. Hjelp til å halde blikket på "lyset i tunellen." Hjelp til å ikkje mista trua på at eg ville komme fram til lyset. Ut av mørket.

Eg hadde behov for hjelp, og eg fekk det. Eg har fått hjelp til å dempe smertene i kroppen. Eg har fått hjelp til å finne tilbake til psykisk styrke. Eg har fått hjelp til å komme ut av eit mørkt og trist smertehelvete. Dagane mine er betre. Dei er meir som dei brukar å vere. Eg kan leve eit kvardagsliv som gjev meg glede. Eg ser og føler det gode i livet mitt. Eg mister ikkje det sjølv om eg har vonde og vanskelege periodar i livet mitt. Men det hender at det vonde og vanskelege tek så stor plass at det gode mister sin styrke. Eg har periodar med så sterke smerter at det ikkje er plass til anna i dagane mine. Det tærer på psyken. Den kroniske, underliggjande depresjonen min vakna til liv denne gongen. Eg måtte ha hjelp. Og det fekk eg. 

Det er ikkje alltid slik at motgang gjer sterk. På sikt, kanskje. Men å stå i motgang kan også gjere ein sliten. Både fysisk og psykisk. Og det hender me treng hjelp til å bygge opp igjen styrken. 

Ein haust prega av helseutfordringar. Veker og månader med ein personleg unntakstilstand.

Den kjensla, når eg kan begynne å ta kvardagen min tilbake🙂Denne gongen også.

 

 

 

 

 

 

 

 

22. nov, 2020

I dag vakna eg og hadde lyst til å bli i senga. Ligge der, sove meir, la timane og dagen berre gå. Men det ville ikkje kroppen min. Etter ei natt med ro i søvnen ville den ut av senga. Den ville opp og røre på seg. Eg lytta til kroppen. Eg kjente at den ikkje hadde det godt med å bli verande i ro i senga. Så eg stod opp. Gjorde morgonrutinane mine. Sette meg ned med kaffikoppen og tenkte at denne dagen får ingen plan. I dag blir det ingen "to-do-list." I dag tek eg dagen som den kjem. Eg skal gjere det eg føler for når eg føler for det det. Det er det eg treng i dag. Det er ein slik dag der det å stille krav til meg sjølv ikkje vil nytte. Eg kjem ikkje til å oppnå noko anna enn nedstemhet og kjensle av å mislykkast. Difor får denne dagen ingen plan. I dag tek eg dagen som den kjem. Og det er greitt. 

 

 

 

7. nov, 2020

Det er dagar når eg virkar i 3 - 4 timar. Eg er våken og oppe i 17 - 18 timar, men eg virkar berre i 3 - 4 timar. Det er dagar når eg er langt i frå ein vanleg dag. Dagar der eg i mesteparten av mine våkne timar er i eit mørkt smertehelvete. Kroppsleg og psykisk smerte av ein grad som gjer at eg ikkje fungerer. Eg kan ikkje finne lindring. Eg kan ikkje gjere noko som avleder meg. Eg er fanga i kroppslege smerter, og det påfører meg psykisk smerte også.

Slike dagar er vanskelege. Det er krevande å fokusere og halde fast på "lyset i tunellen." Men eg vil det. Eg vil halde blikket på det lyset. Det lyset er ein dag som er mindre smertefull. For det finnes slike dagar også. Det er dagar når eg kan vere i det lyset. Fungere på eit vis med lågare grad av smerte, og finne glede i livet mitt.

- - - - - - - - - -

Det er dagar når eg i mesteparten av mine våkne timar er i eit mørkt smertehelvete. Eg virkar berre i nokre få timar. På slike dagar er mi oppgåve å halde ut, og å halde blikket på "lyset i tunellen." Eg kan sjå det. Eg vil dit. Det kan vere krevande å ikkje miste det av syne. Men eg må halde fast på det. Fordi eg vil dit. Eg skal dit. Og eg kan komme dit. Denne gongen også.