Tankar og ord på livsvegen

25. sep, 2020

Eg har dagar der eg tenkjer ein del på korleis livet mitt har endra seg dei siste åra. Ein degenerativ tilstand i nakken gir meg sterke smerter. Smerter av ein slik grad at det skaper avgrensningar i livet mitt. Eg har dagar med så intense smerter at eg blir tvinga til å vere i ro. Eg treng å vere åleine. Vere åleine i ro og fred. Eg greier ikkje inntrykk frå verda der ute. Eg greier ikkje å forholde meg til andre menneske. Eg fungerer ikkje. Eg blir tvinga til å vere i "smertebobla" så lenge det står på. Og på slike dagar; der eg må ha ro og vere åleine, får tankane mine større "spelerom." Dei negative, tunge tankane får mulighet til å stikke seg fram. Når eg blir tvinga til å stå i smertene med negative, tunge tankar, påverkar det kjenslene mine. Nedtemthet og tristhet. Eg kan kjenne på ei sorg over det eg har tapt i livet grunna smertetilstanden. Eg kan kjenne på tapt livskvalitet. At livet har mista verdi. At eg mister livsgleda. Eg har dagar som er vonde, tunge og vanskelege. Dagar der eg er i ei smerteboble med negative tankar og depressive kjensler. Det er mine dårlege dagar.

Smertene er med meg kvar einaste dag, men nokre dagar er smertene mindre inngripande enn andre dagar. Eg kan fungere på eit vis. Eg kan greie å delta i verda der ute saman med andre menneske. Eg kan finne glede og gode opplevingar. 

Men så har eg altså dagar der eg tenkjer ein del på korleis smertetilstanden min har endra livet mitt. Eg syns det er vanskeleg å akseptere at det er dette som er livet mitt no. Det er vanskeleg å akseptere at smertene alltid er der, og at det i så stor grad påverkar livet mitt. Eg har jobba med meg sjølv i mange år for å lære meg til å akseptere det eg ikkje kan gjere noko med. Likevel strevar eg litt med å akseptere eit liv med kroniske smerter. Det er ei ny utfordring for meg. Og eg har ein veg og gå for å kunne akseptere det. Eg må jobbe mentalt med meg sjølv for å komme til det å akseptere at også dette er meg no. 

Eg har ein god grunnmur av å kunne akseptere. På vegen min gjennom livet har eg jobba mentalt med meg sjølv og lært dette på mange områder. Og no jobbar eg med meg sjølv for å bygge dette vidare til å kunne akseptere at eg må leve med denne smertetilstanden. Eg må leve med den og dei endringane den skaper i livet mitt. Livet mitt er å leve i ei smerteboble nokre dagar, og det er å fungere på eit vis andre dagar. Eg har mine dårlege dagar med intense smerter, negative tankar og depressive kjensler. Og eg har mine gode dagar med glede og positive opplevingar. Trass i mine kroniske smerter og tidvise depressive kjensler, har eg mykje bra og godt i livet mitt. Eg har mykje som gir meg livsglede. Livet mitt har verdi.

 

 

 

 

 

 

3. sep, 2020

Livsvegen er ikkje ein rett strekning. Den har svingar, motbakkar og nedoverbakkar. Den har ulike hinder. Me kjem til stader der den deler seg. Som eit vegkryss. Me kjem til stader der me må velje kva veg me skal gå vidare. Nokre gongar er det eit lett val. Me berre veit kva veg som vil føre oss til ein god stad. Til ein stad som gjer oss godt. Nokre gongar er valet vanskeleg. Nokre gongar må me velje ein veg som me helst vil sleppe å gå. Det kan kjennast tungt å måtte ta det valet. Likevel kan me kjenne at det er eit rett val. Me veit at det er naudsynt, trass i at målet er usikkert og utydeleg. Det kan kjennast tungt, men likevel rett. Me forstår og aksepterer at det er naudsynt å ta ein omveg med usikkert mål i sikte. Men me må velje den vegen og håpe at den kan føre oss fram til ein god stad.

 

 

15. aug, 2020

Eg blir sliten. Av og til blir eg så veldig sliten. Eg brukar så mykje krefter på mobilisering og mental jobbing. Det er krevande å leve med kroniske nakkesmerter og kronisk hodepine. Eg vil så gjerne - det er mangt eg ønskjer og vil. Eg mobiliserer. Eg tøyer grenser. Eg strekkjer meg så langt eg kan - og enno lenger av og til. Eg brukar mykje energi for å få det til. Eg har ikkje eit utømmeleg lager av energi. Langt i frå. Eg har eit ganske så avgrensa energilager. Eg kjem ofte dit at energilageret blir nesten heilt tomt, og då må eg bruke det vesle eg har att til å tåle og handtere smertene. Det er krevande å leve med kroniske smerter, og eg blir sliten. Av og til treng eg å lade meg opp att. Når energilageret har gått nesten heilt tomt, må eg lade meg opp på det viset som fungerer best for meg. 

Eg blir slten. Av og til blir eg så veldig sliten. Men når eg gjer det som er rett for meg, kan eg få lade meg opp att. Det er jo bra det, då. Det er bra at eg kan lade meg opp att, trass i at energilageret ofte går nesten heilt tomt.

 

 

 

27. jul, 2020

Eg har begynt å få erfaring med å leve med smertene mine. Eg har begynt å forstå kva som trigger og utløyser smerteanfall. Eg veit at etter gode dagar med kvalitetstid, kjem det smerteanfall som vedvarer i mange dagar. Eg har forstått at det er slik det er, at det er slik å vere meg. Eg har forstått det, men eg finn det likevel vanskeleg å akseptere. Når eg er i eit smerteanfall er det vanskeleg å akseptere at det er slik eg har det i livet mitt. Eg veit at det vil bli betre igjen, men det er tungt og vanskeleg å vere i eit fleire dagar langt smerteanfall. Så her har eg ein jobb å gjere. Eg må lære meg til å akseptere at smerteanfall over mange dagar er ein del av livet mitt no.

Eg kan ikkje skildre med ord korleis smertene er. Eg kan ikkje gje andre ei god skildring av smertene. Alt eg kan gjere, er å seie at eg har det veldig vondt og at eg difor treng ro. Om andre ikkje kan forstå det, får det så vere. Heldigvis opplever eg for det meste å bli møtt med respekt når eg seier at eg treng ro grunna smerter. Det er eg takksam for.

Eg forstår at andre ikkje fullt ut kan forstå korleis eg har det. Andre menneske kan sjølvsagt ikkje kjenne mine smerter. Eg møter stort sett respekt og aksept når eg seier at det er som det er. Men om eg opplever å ikkje få det, går det ikkje noko særleg inn på meg. Eg veit korleis eg har det, og eg kan ikkje bruke energi på andre si synsing og meining. Eg har meir enn nok med å komme meg gjennom mine smertefulle dagar. Eg er meg, med mine plager. Andre er seg, med eller utan plager.

Slik eg ser det, skal me alle respektere og akseptere kvarandre for den me er, med eller utan lyter og plager. Me er alle ulike og unike på kvart vårt vis. Respekt og aksept er viktige eigenskapar å ha med seg på vegen i livet. For oss alle🙂

 

 

 

7. jul, 2020

Det er ferietid. I desse dagar er det mange som har ferie. Fri frå jobb i fleire veker. Nokre reiser bort frå heimen i ferien sin. Reiser med familie og/eller vener. Ferie - fri frå jobb i fleire veker, vere saman med familie og vener. Sommarferie, å få ein vel fortent lengre pause frå jobb. Den kjensla. 

Eg saknar det. Eg saknar å vere i arbeidslivet. Eg saknar den gode kjensla av å få ferie. Ein vel fortent ferie etter arbeidsinnsats gjennom året. Å vere arbeidsufør tek frå ein dette. Å vere arbeidsufør betyr ikkje at ein har fri og "ferie" heile året. Det er å ha så store helseplager at ein ikkje lenger kan fungere i eit forpliktande arbeidsliv. Men det er ikkje som å ha fri og ferie heile året. Det er å handtere plagene sine kvar einaste dag. Det er å heile tida jobbe med seg sjølv for å få kvalitet i dagane, vekene og åra med dei plagene ein har. 

Arbeidsuføre får ikkje ferie på det viset som yrkesaktive har. Me som er arbeidsuføre mister så mykje når me ikkje lenger greier å arbeide. I tillegg har me våre kroniske plager av ulik grad som me kvar dag må handtere og lære oss å leve med. Ferie? Vel...Veit de kva? For meg, og heilt sikkert mange andre arbeidsuføre, kan det å ha gode periodar med mindre lidingstrykk vere ferie. Å ha gode periodar, ein pause frå det verste i plagene, å få litt fri frå det.... Ferie. Ferie frå plager og smerter. 

God ferie til deg som les dette🙂